Yay! นี่คือโฉมหน้า 6 สาวแห่งอักษร ศิลปากรจ้า
ไว้คราวหน้าจะลงพร้อมรูปจริง ดูสิว่าเหมือนแค่ไหน โหะๆ
เรื่องสีตา สีผมอย่าไปใส่ใจนะจ๊ะ โดยเฉพาะสีตา 55+
อันนี้ออกแนวตามใจฉัน ดูว่าเพื่อนคนไหนเหมาะกับตาสีไหนก็ใส่ไป
ช่วย comment ทีนะจ๊ะ อยากจะรู้ว่าใครคิดยังไงบ้าง
edit @ 29 Jun 2008 17:28:59 by sakura
Entry นี้ เพื่อพวกเรา 3 คน
แยม แป้ง ฝน
...แด่ความทรงจำที่เคยมีร่วมกัน...
(กรุณาคลิก play เพื่อฟังเพลง)
| ฉันดีใจที่มีเธอ.mp... |
อันนี้เป็นโดจินที่เราวาดขึ้นเอง มีเพียงแค่ 8 แปดหน้าเท่านั้น
แต่ละหน้าเป็นสิ่งที่เราวาดออกมาจากใจ
เนื้อหาก็ตามเพลงที่ฟังน่ะแหละ
อาจจะไม่สวยหรู เนี้ยบ หรืออะไรก็ตามแต่
แต่ก็นะ...นี่คือสิ่งที่อยากจะฝากใว้
เพราะพวกเราถึงแม้จะอยู่กันคนละมหาวิทยาลัย
แถมแต่ละที่ อยู่ห่างกันคนละทิศ คนละทาง
แต่มิตรภาพ...ไม่ได้ขึ้นอยู่กับระยะทางนี่นา
เอ้า...ซึ้งยัง ถ้าซึ้งแล้ว เบิ่งๆ โดจินได้~
***ตัวการ์ตูนสวยกว่าตัวจริงคร้าบ (ฮา)***
ชอบหน้าสุดท้ายเนี่ยที่ซู้ดดดเลยล่ะ
ก็จบแล้วล่ะ สั้นๆแบบเนี่ย
คิดว่าเป็นไงมั่ง ติชมได้เน้อ ^^
วันเสาร์นี้ 9 โมง อย่าสายนะจ๊ะ ทั้งสองคน โหะๆ
คิดถึงๆ
edit @ 23 May 2008 10:12:51 by sakura
edit @ 23 May 2008 10:14:07 by sakura
ซู้ดดดดดดดดด~
ฮ่าห์!!!
สูดลมเข้าปอด แล้วค่อยรู้สึกสดชื่นหน่อย ^^
วันนี้มี 2 เรื่องจ้า
เรื่องแรกเป็นเรื่องที่น่าดีใจไม่ใช่น้อย
ก็คือ เราสอบกลางภาคเสร็จแล้วล่ะ
ที่สำคัญ เรามั่นใจว่าไม่ตกสักวิชา
555+
เอาทีละอย่างนะ
เริ่มด้วย....
คณิตศาสตร์ 2 รหัส - ตอนเทสต์ในคาบล่ะย๊ากก ยาก
แต่ทำไม๊ ทำไมในข้อสอบมันง่ายเยี่ยงนี้ล่ะค๊า อาจารย์ขา
ภูมิศาสตร์ - ก็ไม่ยากเย็นมาก อัตนัยก็ซุยได้ง่ายๆ ผ่านแน่
แต่คะแนนอาจจะไม่ดีมาก
ภาษาไทย - เป็นอะไรที่ค่อนข้างเบสิคนะ เป็นความรู้เก่าๆน่ะ
แถมมีเรียงความให้เขียนอีก เมื่อยมือชะมัด
---------------------พักกลางวัน--------------------
นาฏศิลป์ - อยู่ๆก็ให้สอบ = =" ไม่ได้อ่านมาเลยเว้ย
ดีที่พอจำได้ลางๆ แถมปรึกษากันได้ ก็โอฟระ
---------------------พักกลางวัน--------------------
พระพุทธศาสนา - ง่ายอ่ะ ออกพวกพุทธศาสนสุภาษิตแล้วก็ความรู้เก่าๆ
English (หลัก) - วะฮ่ะฮ่ะ อันนี้มันแน่อยู่แล้ว เราทำได้ สบายบรื๋อ~
เคมี - เข้าไปด้วยความไม่มั่นใจ แต่ทำไปก็ยิ้มไป Yahaa~!
ตรูทำได้อีกแล้ว หุหุ แต่รู้สึกจะแปลไฮโดรลิซิสผิด = =
English (เสริม) - ขอหัวเราะดังๆอีกซักที โชคดีจริงๆที่เกิดมามีพรสวรรค์ทางด้านนี้
สรุป สอบวันเดียว ล่อไป 8 วิชา!!!
Oh~ My Goddddd~!!!
แต่อย่างน้อยเราก็ฟิตอ่านหนังสือ 3 วัน
และผลที่ได้รับกลับมาก็คุ้มสุดๆ ล่ะค่า ^^
นี่สินะผลของควาพยายามตลอด 3 วันของฉัน T^T
แต่ยังๆๆๆ พรุ่งนี้ยังมีฟิสิกส์ กะtest เคมีก่อนสอบ (ย้อนหลัง)
อิ๊ซ! สู้ๆ เดี๋ยวต้องไปอ่านต่อ นี่แอบแวบมาฉลองความสำเร็จเล็กๆ ^^
อ้อๆๆๆ พรุ่งนี้อาจารย์เราจะเลี้ยง Pizza ห้องเราด้วย
>.< กิ๊ซซซซ ฉันเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ >.<"
เอาล่ะๆ ผ่านช่วงเวลาดีๆมาแล้ว
เข้าเรื่องเครียดๆนิดนึงนะ
เรื่องต่อจากกีฬาสีน่ะแหละค่ะ
จะบอกว่าฉันคุยกับพวกพี่ๆเขาแล้ววันศุกร์ที่แล้ว
และดูเหมือนจะเข้าใจกันดีแล้ว
แต่รู้ไหม ฉันมีความรู้สึกว่าพวกพี่เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองทำผิดเลยแม้แต่น้อย
ยังคงวางท่าบ้าอำนาจอยู่นั่นเอง
และไม่ใช่แค่นี้หรอก
ฉันมีความรู้สึกลึกๆอยู่ข้างใน
เสียงเล็กๆในจิตใจที่บอกกับฉันว่า
"คนพวกนี้คือมิตรในอดีต ที่เคยหักหลังฉันอย่างน้อยก็ครั้งหนึ่ง"
เรื่องครั้งนี้ มันทำให้ฉันได้รู้ว่า
"คนเหล่านี้ ไม่ได้จริงใจกับฉันเลยแม้แต่น้อย
ต่างคนต่างต้องการผลประโยชน์จากฉัน
พอหมดประโยชน์ก็ไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว"
และ
"คนเหล่านี้ ไม่ได้เห็นคุณค่าในตัวของฉันเลย
เมื่อมีเรื่องเพียงเล็กน้อย ก็สามารถทำร้ายกันได้ขนาดนี้"
ฉันเลยรู้สึกว่าแล้วทำไมฉันจะต้องเห็นค่าคนที่ไม่เห็นค่าของฉันด้วยล่ะ
ทำไมฉันจะต้องเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง เสี่ยงกับการเจ็บปวดอีกล่ะ
เพราะวันนี้พวกพี่เขาก็นั่งกับฉันนะ
แต่ฉันไม่ได้สนใจเลยสักคน ฉันก็นั่งอ่านหนังสือ
แล้วก็หัวเราะกับแค่เพื่อนๆของฉันเท่านั้น
แต่ฉันก็ไม่ได้ทำหน้าตาอะไรใส่พี่เค้านะ
พูดตรงๆก็คือ "ไม่ได้ทำอะไรเลย"
ไม่ได้มองหน้า ไม่ได้คุย ไม่ได้ยิ้ม ไม่มีอะไรสักอย่าง
จนเพื่อนฉันถามว่า
"ทำไมวันนี้แยมถึงไม่สนใจพวกพี่ม.6 เค้าเลยล่ะ"
ฉันก็ตอบไปว่า
"ไม่รู้จะคุยอะไร และไม่รู้จะคุยทำไม
เพราะตัวฉันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ฉันมีความรู้สึกว่า
ไม่มีทางที่จะเหมือนเดิมได้อีกแล้ว"
...หัวใจฉัน...ในตอนนี้...
...มันด้านชา...
หากถามว่า...ยังรักอยู่ไหม...
...รักสิ...
หากถามว่า...ยังแคร์ไหม...
...แคร์สิ...
แต่เพราะฉันเจ็บมากเกินไป...
....เกินที่จะทานทนไหว
เพราะฉันร้องไห้มากเกินไป...
...มากกว่าที่เธอจะรู้
ฉันไม่อยากจะเจ็บอีก
และฉันไม่อยากจะร้องไห้อีก
เพราะงั้น...ขอโทษ...
ขอโทษที่ไม่อาจเป็นเหมือนเดิมได้
ขอโทษที่ไม่อาจพยุงความรู้สึกดีๆไว้ได้
ขอโทษที่ไม่มองหน้ากันได้อย่างเดิม
ขอโทษที่ไม่อาจยิ้มให้ได้อย่างจริงใจ
ขอโทษที่ไม่สามารถจะบอกคำว่า "รัก" ได้อีกแล้ว
จากนี้ไป...ฉันคงทำได้แค่เป็นรุ่นน้องคนหนึ่ง
ที่รู้จักกับรุ่นพี่ก็เท่านั้นเอง...
สำหรับเพื่อนในห้อง....
ถ้าคิดว่าไม่อยากจะคุยก็ไม่ต้องคุย
ถ้าคิดว่าฉันไม่มีค่า ก็อย่ามายุ่งด้วย
ถ้าคิดว่าคำพูดรุ่นพี่เชื่อได้มากกว่าคำพูดเพื่อน ก็เชิญตามสบาย
ฉันไม่แคร์....
กีฬาสีสอนฉันหลายอย่างจริงๆ
ทำให้ฉันได้รู้เลยว่า เพื่อนๆในห้อง
ไม่ได้จริงใจกับฉันสักคน
ต่างก็หวังผลประโยชน์เหมือนกัน
พอมีงาน มีคำถามก็มาถาม
พอไม่มี ก็ไม่คิดจะทักกัน
พอเกิดเรื่อง ก็ดันเข้าข้างรุ่นพี่
ช่างดีจริงๆ
แต่ช่างเถอะ ฉันไม่โกรธ
แต่ฉันไม่ได้แคร์พวกเธอเหมือนที่แคร์พี่
ถ้าพวกเธอไม่จริงใจกับฉัน
แล้วทำไมฉันจะต้องจริงใจกับพวกเธอ
ทำไมฉันจะต้องหาเรื่องให้ตัวเองด้วยล่ะ
ฉันเคยคิดที่จะจริงใจกับทุกคน
แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนมุมมองใหม่แล้ว
ถ้าทุกคนจริงใจกับฉัน ฉันจะจริงใจกับทุกคน
แต่ถ้าทุกคนไม่จริงใจ ฉันก็จะทำเหมือนกัน
แต่ฉันจะไม่ทำตัวให้น่ารังเกียจหรอก
แค่ทำตัวธรรมดา เป็นแค่เพื่อนร่วมห้องเท่านั้น
ถ้ายิ้มให้ ฉันจะยิ้มตอบ
ถ้าคุยด้วย ฉันจะคุยตอบ
แค่เพื่อนธรรมดาๆคนหนึ่ง
...ก็เท่านั้นเอง...
สำหรับแป้งและฝน
ฉันรักพวกเธอนะ
อย่างน้อยพวกเธอก็คอยอยู่เคียงข้างฉัน
คอยซับน้ำตา
ให้คำปรึกษา
ปกป้องกัน
ฉันซึ้งใจมากนะ
ขอบใจจริงๆ ที่ไม่ทิ้งกัน
คงจะมีแค่พวกเธอล่ะมั้งที่จริงใจ
ฉันเคยอ่านในคำทำนายนะ
มันบอกว่า ฉันเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดี
แต่จะมีเพื่อนสนิทน้อย
ฉันเห็นด้วย
ฉันมันพวกมั่วนิ่มเข้าไปทักทายทุกกลุ่ม
แต่ถ้าจะถูกคอจริงๆ ที่เข้าใจกันจริงๆ ก็มีแค่นี้แหละ
อย่างน้อยฉันก็ดีใจที่มีเพื่อนดี
ไม่ได้มีเพื่อนที่ปลิ้นปล้อนและหลอกลวง
อืม...คราวนี้เขียนซะยาวเลยเนอะ
รู้สึกค่อยยังชั่วขึ้นเยอะล่ะ
น้ำตาก็คงไม่ไหลอีกแล้ว
มันแห้งเหือดไปหมดแล้วล่ะ
จากนี้ฉันก็จะเข้มแข็งขึ้นอีกขั้นหนึ่ง
และจะเข้มแข็งขึ้นเรื่อยๆ
นี่แหละเนอะ...ชีวิต...
ยังไงฉันก็ยังมีคนรักและเห็นคุณค่าของฉันอยู่ตั้งหลายคน
ฉันเองก็รักพวกเขานะ ^^
และจะรักตลอดไป
Forever & Ever, My dears ^^
