เมื่อวานเป็นวันปฐมนิเทศน้องๆม.1 กับ ม.4 ที่โรงเรียนเราน่ะ
ก็นัดกันซะเช้ามืดเลย ตี 5 ครึ่ง
ไอ้เราก็อุตส่าห์แหกขี้ตาตื่นตั้งกะ ตี 4 ครึ่ง ไปโผล่โรงเรียน
ตี 5 กะ 35 นาที
เจอแค่เบิร์ด สักพักฝ้ายก็ตามมา
กว่าจะมากันครบๆก็ปาไป 7 โมงกว่าๆ ได้
แล้วจะนัดเช้าหาพระแสงอะไรฟระ -*-
ฉันก็ไปช่วยรับลงทะเบียนน้องม.1/7
แล้วก็ไปพูดหน้าเสาธง
ตอนร้องเพลงโรงเรียนอยู่อ่ะนะ
เด็กใหม่มันร้องได้ซะที่ไหนเล่า
ฉันก็เลยร้องไปคนเดียวนี่แหละ
เจ๊ตู่แกก็ทำท่าอะไรก็ไม่รู้
ไอ้ฉันก็นึกว่าฉันร้องผิด (ซึ่งความจริงมันไม่ผิด)
ฉันก็งงสิคะ เลยหยุดร้องเป็นระยะๆ
แต่สุดท้ายก็ต่อจนจบอ่านะ (ยังงงๆอยู่เลย)
จากนั้นก็รีบวิ่งขึ้นไปเตรียมจัดน้องเข้าแถวผูกข้อมือ
โดยเจ๊แกก็ให้ร้องเพลงโรงเรียนไปเรื่อยๆจนกว่าจะผูกข้อมือครบ
คิดดูดิ!! เด็ก 400 กว่าคน ให้ร้องเพลงไปเรื่อยๆเนี่ยนะ!!
แล้วเราก็เบื่อเพลงมาร์ชประดู่2ไปอีกนานกันเลยทีเดียว
เลยเปลี่ยนมาเป็น "ลูกเขียวเหลือง" "เลือดเขียวเหลือง"
"ประดู่รำลึก" "จับมือกันไว้" และ "ราวีเขียวเหลือง"
แมร่ง....
สุดท้ายก็มาจบที่มาร์ชประดู่ 2 รอบสุดท้าย
หยั่งกะเครื่องเล่นเทปเลยนะ
เล่นเอาเจ็บคอกันไปตามๆกัน *-*
แล้วฉันก็รับหน้าที่เป็นพิธีกรหลักของงาน ในการเชิญผอ. เชิญรองต่างๆ
ช่วงพาน้องท่องประดู่ สุดยอดวุ่นวาย
บางกลุ่มก็พาเดินไม่ตรงตามที่กำหนดไว้
บางฐานก็ดันกั๊ก ปล่อยช้ามากกก
เลยต้องเลิกไปพักเที่ยงก่อนจะได้เดินครบ
ที่โรงอาหารก็วุ่นวายพอกัน น้องบางคนไม่ได้ช้อน
ฮู้ย~ วุ่นสุดๆ กว่าจะได้กินข้าวกันสงบๆ
แถมดันเป็นกะเพรากะไข่ลูกเขย
ของเผ็ดกะหวานมาเจอกันเนี่ยนะ!!!?
พอราดน้ำไข่ลูกเขยลงไปบนกะเพราหมู
ก็กลายเป็น
"กะเพราหวานไข่ลูกเขย"
แทนที่จะเป็น
"กะเพราไข่ดาว" อย่างที่ควรจะเป็น
กินไป อร่อยก็อร่อยนะ แต่หวานชิบ... ="=
พอกิ่นอิ่มก็ไปเตรียมตัว Walk Rally
ฉันประจำอยู่ฐาน 10 คนเดียว
เหนื่อยโคตรๆๆๆๆ
ผ่านไป 8 กลุ่ม เจ็บคอมากๆๆๆ
ดีที่เค้ายกเลิกก่อน เพราะเลยเวลามา 30 นาที
ไม่งั้นอีก 2 กลุ่มที่เหลือ คงรับไม่ไหวแล้ว
ออกแนวเวียนหัวหน่อยๆด้วย
พักเบรก นั่งบ่นกะเพื่อนๆ
ซึ่งส่วนมากทุกกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
"เด็กโคตรกวน..."
"เหนื่อยว่ะ"
"เด็กเยอะชิบ"
ประมาณนี้
พอขึ้นไป พวกโหน่งก็ออกไปเล่นอับดุลกะน้องๆ
สร้างความเฮฮา
แต่ที่สุด teen ที่สุด คงจะเป็น
ที่คุณพี่แดนออกไปเต้น มะหมี่ น่ะแหละ
ปากบอก "ไม่อ๊าวววว ไม่เต้นนนน"
พอเพลงขึ้นปุ๊บพี่แกใส่ซะ น้องๆกรี๊ดกันเกรียวกราว
แรงกว่ารักการอ่านซะอีก -*-
และที่ประทับใจและชอบที่สุดในค่ายนี้ก็คงจะเป็น
"เซอร์ไพรส์เบิร์ธเดย์"
ที่ให้อ.อรุณรัตน์ช่วยแแกล้งทำเป็นต่อว่าพี่ๆ staff
ซึ่งอาจารย์แกเนียนมากกกกกกกก
ทำเอาพวกเราที่เป็น staff เสียวสันหลังกันเลยทีเดียว
แถมด้วยความไม่ได้เตรียมพร้อม ท่าทางกระสับกระส่ายของพวกเรา
กลายเป็นเสริมความสมจริงให้การเล่นละครครั้งนี้มากขึ้น
อาจารย์เรียกไอ้แมวให้ออกมาบอกว่าใครเป็นคนผิด
ซึ่งมันก็ดั๊นโยนขี้มาให้ฉันอี๊กกก บอก
"แยม มาช่วยกันทีดิ"
เอาล่ะสิ ตรูวว ไม่ได้คิดไว้เลยว่าจะเกริ่นยังไงดี
เลิ่กลั่กๆกันใหญ่ (เพิ่มความสมจริงสุดๆ)
ฉันเลย เอาวะ เป็นไงเป็นกัน
"คือว่า...มีน้องๆ 4 คนที่ทำผิด และพวกพี่ๆก็ได้ช่วยกันล่ารายชื่อมาได้แล้ว
พอพี่เรียกชื่อให้ออกมานะคะ"
แล้วก็ยื่นให้แมวเรียกชื่อน้องๆออกมา
แต่ละคนหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยจะบอก
พอฉันถามน้องๆว่า (ด้วยเสียงเศร้าๆ)
"น้องๆรู้มั้ยคะว่า น้องๆทำผิดอะไร"
น้องผู้ชายคนนึงส่ายหน้าหงอยๆ พูดว่า
"ไม่รู้ครับ"
โฮ น่าสงสารว่ะ แต่เพื่อการนี้เราจำเป็นนะหนูนะ
แล้วฉันก็หาเรื่องโบ้ยต่อ เพราะหมดมุข
"มีพี่ๆคนไหนอยากจะบอกน้องๆเองมั้ยคะ ว่าน้องๆเค้าทำอะไรผิด"
ว่านเลยเสนอตัวออกมาพูด (เนียนใช้ได้)
"น้องๆรู้มั้ยคะว่า...พี่ๆรู้สึกยังไง"
โอ๊ย ไอ้นี่ เล่นงี้เลยเรอะ น้องๆก็หน้าซีดลงๆ
ฉันกะแมวแอบหยิบไมค์ลอยไปคนละอัน
ไปหาน้องแฝดที่หลบอยู่หลังเวที ถือของขวัญไว้
พออาจารย์เฉลยว่า
"น้องๆเหล่านี้ทำผิดเพราะพวกเขาเกิดวันที่ 14 พฤษภาคม"
เอ้า Happy Birthday to you~
ฉันก็เดินร้องเพลงกับแมว นำน้องแฝดออกมา
น้องๆแต่ละคนดูท่าทางโล่งอก
(เชื่อว่าต้องใจหายหล่นไปอยู่ตาตุ่มกันหมดแหงๆ)
โฮะๆ อย่าว่าแต่น้องๆเลย พี่ๆเองก็กลัวๆอยู่ว่า
จริงอ่ะเปล่าว้า อยู่ในใจกันทุกคนล่ะน้องเอ๊ยย
แล้วน้องๆทั้ง 4 คนก็ได้ของขวัญไปคนละชิ้น
^^
พอทำพิธีปิด พี่ๆบางส่วนก็วิ่งลงมากั๊กน้องไม่ให้ออกจากประตูโรงเรียน
ทำซุ้มกดหัวน้องลง ให้คลานต่ำๆ แล้วก็แจกขนมที่เหลือจาก Walk Rally จนหมด
มีวงโยแบ๊คอัพเพลงมาร์ชประดู่ (อีกละ)
มีน้องคนสุดท้าย ตัวเล็กมาก (ผู้ชาย)
โดนเพื่อนๆฉันสั่งให้เต้นน้องไก่
น้องเค้าก็เต้นนะ น่ารักดี แล้วก็ปล่อยกลับบ้านไป
สรุปวันนั้นเหนื่อยชะมัด แต่ก็สนุกดี
แต่ปีหน้าไม่เอาแล้วเฟ้ย ก็จบไปแล้วนี่หว่า อิๆ
โอเคค้า มาเล่าแค่นี้ล่ะ พรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้วสินะ
อิ๊ส!! สู้ตาย
